Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 grudnia 2002 r.
|
| Sygn. akt Ts 57/02 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 18 kwietnia 2002 r. zarzucono, że art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy
– Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554) oraz art. 393 ustawy z dnia 17 listopada
1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej. Zdaniem skarżącego przepisy te naruszają jego prawa nabyte do rozpatrzenia kasacji przez Sąd Najwyższy oraz prowadzą
do nieuzasadnionego zróżnicowania podmiotów składających kasację przez uzależnienie jej rozpatrzenia od zdarzeń losowych.
Skarżący złożył kasację od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 13 kwietnia 1999 r. Sąd Najwyższy postanowieniem z 14 listopada
2001 r. odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania wskazując, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 393
§ 1 k.p.c.
Postanowieniem z 28 sierpnia 2002 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Podstawą
odmowy