Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 października 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 57/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 28 lutego 2007 r. skarżący zarzucił, że art. 3989 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) w zakresie, w jakim
przepis ten zamyka dochodzenie na drodze sądowej naruszonych wolności i praw, jest niezgodny z art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego zaskarżony przepis, poprzez zwolnienie sądu z obowiązku sporządzenia pisemnego uzasadnienia postanowienia
o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej, spowodował niemożność poznania przez stronę i jej pełnomocnika argumentów, którymi
kierował się Sąd Najwyższy przy rozstrzyganiu sprawy. W ocenie skarżącego przepis ten prowadzi do arbitralności i dowolności
interpretacyjnych sądu.
Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego:
W dniu 3 marca 2000 r. skarżący skierował do Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny w Gdańsku pozew przeciwko Józefowi B. o orzeczenie
nakazem zapłaty, że pozwany ma zapłacić powodowi kwotę 70.000 zł z weksla wraz z ustawowymi odsetkami od 9 marca 1999 r. Sąd
Rejonowy w Gdańsku mocą postanowienia z 17 kwietnia 2000 r. uznał się za rzeczowo niewłaściwy i przekazał sprawę do rozpoznania
Sądowi Okręgowemu Wydział I Cywilny w Gdańsku. Sąd ten wyrokiem z 10 grudnia 2004 r. (sygn. akt. I C 1713/04) oddalił powództwo.
Apelacja skarżącego w tej sprawie została 20