Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 lutego 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 57/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego 3 marca 2010 r. skarżący zarzucili, że art. 53 § 2 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej:
p.p.s.a.), a także art. 101 ust. 1 i 3 oraz art. 102a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r.
Nr 142, poz. 1591, ze zm.; dalej: u.s.g.) są niezgodne z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej. Ewentualnie, „w razie uznania, że możliwe jest nadanie wyżej wskazanym przepisom ustawy takiego
rozumienia, które doprowadzi je do zgodności z normami, zasadami i wartościami ustanowionymi przez Konstytucję”, skarżący
kwestionują art. 102a u.s.g. rozumiany w ten sposób, że „nie wyłącza pośrednio art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz przepis art. 53 §
2 p.p.s.a. rozumiany w ten sposób, iż przez nieudzielenie odpowiedzi rozumie się sytuację niedoręczenia odpowiedzi w terminie
60 dni od dnia wniesienia wezwania”.
Pod adresem zakwestionowanych przepisów skarżący formułują zarzut naruszenia zasady określoności prawa wynikającej z zasady
demokratycznego państwa prawnego. W skardze przywołano orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego dotyczące zasady określoności
przepisów prawa, podkreślając, że wymóg jasności przepisów oznacza nakaz tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla
ich adresatów. Zwrócono także uwagę, że niejasne sformułowanie treści przepisów nie może pozostawiać organom mającym je stosować
nadmiernej swobody ustalania ich zakresu przedmiotowego i podmiotowego. Skarżący podnieśli nadto, że każdy przepis ograniczający
konstytucyjne wolności lub prawa winien być ujęty w sposób pozwalający jednoznacznie ustalić, kto i w jakiej sytuacji podlega
ograniczeniom. Także niezgodność zakwestionowanych przepisów z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji – jak wywodzą
skarżący – wynika z naruszenia zasady