Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 października 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 57/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 lutego 2014 r. (data nadania) I.B. (dalej: skarżąca) zakwestionowała
zgodność art. 417 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121; dalej: k.c.) z art. 21,
art. 31 ust. 3, art. 32, art. 50, art. 64, art. 77 ust. 2 w zw. z art. 2 i w zw. z art. 7 Konstytucji.
Postanowieniem z 29 maja 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania złożonej skardze dalszego biegu. Stwierdził, że skarżąca
nie wykazała należycie związku między zaskarżonym przepisem, zarzucanym naruszeniem konstytucyjnych wolności i praw a wydanymi
w jej sprawie orzeczeniami, tym samym wniesiona przez nią skarga nie spełniała przesłanki określonej w art. 47 ust. 1 pkt
1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Ponadto
Trybunał zaznaczył, że skarżąca domagała się naprawienia bezprawnie wyrządzonej szkody, jednak przed sądami pierwszej i drugiej
instancji nie udało jej się wykazać bezprawności działań policji i prokuratury (a więc nie dochodziła przed tymi sądami odszkodowania
za szkodę wyrządzoną działaniem zgodnym z prawem). W ocenie Trybunału postawiony w skardze zarzut dotyczył w rzeczywistości
braku regulacji umożliwiającej uzyskanie odszkodowania za szkodę będącą następstwem legalnego działania władzy publicznej.
Trybunał uznał więc, że przedmiotem skargi nie był istniejący przepis, lecz luka prawna (zaniechanie ustawodawcy), a zatem
skarga nie spełniała warunków określonych w art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK. Zdaniem Trybunału
sformułowane w skardze zarzuty charakteryzowała oczywista bezzasadność, ponieważ: 1) z żadnego z przywołanych przez siebie
konstytucyjnych wzorców kontroli skarżąca nie wywiodła prawa podmiotowego, które polegałoby na możliwości domagania się odszkodowania
za szkodę wyrządzoną