Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 stycznia 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 58/07 |
Uzasadnienie:
Skarżąca wniosła 12 marca 2007 r. do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną, w której zarzuciła, iż art. 435 § 1 ustawy
z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) narusza art. 2, art. 32 i art. 45
ust. 1 Konstytucji, a ponadto art. 232 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz.
296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 35 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania
cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej – Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania
administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 189) jest
niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Niezgodność z Konstytucją art. 435 § 1 k.c. skarżąca uzasadnia, wskazując na użycie
w tym przepisie pojęcia niedookreślonego „przedsiębiorstwo wprawiane w ruch siłami przyrody” oraz tym, że uniemożliwia on
stronie wywiązanie się z obowiązku przedstawienia w procesie cywilnym dowodu wymaganego na podstawie zaskarżonego art. 232
k.p.c. Takie ukształtowanie przepisu uniemożliwia obronę swoich praw przed sądem, a zatem narusza prawo do sądu wynikające
z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Brak przejrzystości zakwestionowanej normy oraz orzecznictwo nieuwzględniające regulacji dotyczącej
przedsiębiorstw (zakładów) wprowadzonych do porządku prawnego po 1990 r. naruszają zasadę prawidłowej legislacji przez niespełnienie
warunku dostatecznej określoności. Skarżąca dowodzi, iż przedsiębiorca nie jest w stanie ustalić, czy jego przedsiębiorstwo
wprawiane jest w ruch siłami przyrody i – w związku z tym – na jakich zasadach ponosi odpowiedzialność cywilną. Nie jest w
tym zakresie pomocne również przykładowe wyliczenie zawarte w art. 435 § 1 k.c. Nałożenie na podmioty prowadzące na własny
rachunek przedsiębiorstwo zarobkowe wprawiane w ruch