Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 czerwca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 58/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 18 lutego 2008 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 394 § 1 i art. 367 ustawy z dnia 17
listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 78, art.
176 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji oraz z art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.), a także niezgodności art. 403 § 3 k.p.c. z art. 2, art. 7, art. 32 ust.
1, art. 190 ust. 1 i 4 Konstytucji z art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że art. 394 § 1 i art. 367 k.p.c. są niezgodne ze wskazanymi wzorcami kontroli
w zakresie, w jakim mają zastosowanie tylko do orzeczeń sądu pierwszej instancji, zaś z sądu orzekającego o wznowieniu postępowania
czynią od razu sąd odwoławczy, przez co pozbawiają skarżącego prawa do skutecznego środka odwoławczego. Zdaniem skarżącego
art. 403 § 3 k.p.c. jest niezgodny ze wskazanymi wzorcami kontroli w zakresie, w jakim nie uznaje orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego
za „inny prawomocny wyrok dotyczący tego samego stosunku prawnego”, przez co ogranicza stronie postępowania cywilnego prawo
do skutecznego uruchomienia nadzwyczajnego środka odwoławczego.
Postanowieniem z 18 lutego 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawowym
powodem odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej było uznanie, że treść zaskarżonych przepisów pozostaje bez związku z
orzeczeniem zapadłym w sprawie skarżącego. Orzeczeniem, które wskazał skarżący jako ostateczne orzeczenie o jego prawach i
wolnościach, jest postanowienie Sądu Okręgowego w Białymstoku – Wydział II Cywilny Odwoławczy (sygn. akt II Ca