Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 lipca 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 59/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Jana Piątkowskiego zarzucono, iż przepis art. 393 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks
postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) w brzmieniu nadanym mu przez art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 24 maja 2000
r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554) jest niezgodny z art.
45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Na mocy kwestionowanego art. 393 § 1 kodeksu postępowania
cywilnego Sąd Najwyższy postanowieniem z 6 grudnia 2002 r. (sygn. akt V CK 159/02) odmówił przyjęcia do rozpoznania wniesionej
przez skarżącego kasacji z 7 marca 2002 r. od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu (sygn. akt II CA 737/01). Skarżący wskazuje,
że postanowienie Sądu Najwyższego, odmawiające przyjęcia kasacji do rozpoznania, narusza przede wszystkim art. 45 ust. 1 Konstytucji,
gwarantujący każdemu prawo do sądu oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji, zakazujący zamykania sądowej drogi dochodzenia naruszonych
wolności i praw. Kwestionowany przepis jest, według skarżącego, sprzeczny także z podstawową zasadą ustroju Rzeczypospolitej
Polskiej wyrażoną w art. 2 Konstytucji, ponieważ znajduje się w opozycji do zasady demokratycznego państwa prawnego. Skarżący
dowodzi jednocześnie, że stwierdzenie Sądu Najwyższego, iż orzeczenie Sądu Okręgowego w sposób oczywisty nie narusza prawa,
mogło nastąpić dopiero po rozpoznaniu kasacji.
Zarządzeniem sędziego skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi przez wskazanie, w jaki sposób zaskarżony przepis
narusza jego konstytucyjne prawa wyrażone w art. 45 ust. 1 i 2 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji. W piśmie procesowym z 7 lutego
2004 r. skarżący wskazał, iż art. 393 § 1 k.p.c. uniemożliwia