Postanowienie TK z dnia 16 października 2006, sygn. Ts 59/06

W skardze konstytucyjnej z 17 marca 2006 r. Henryk Szlajfer, zwany dalej skarżącym, wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 18a ust. 3 in fine ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428, ze zm.; zwanej dalej ustawą lustracyjną) z art. 30, art. 31 ust. 3, art. 32, art. 45 ust. 1, art. 47 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.

Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis art. 18a ust. 3 ustawy lustracyjnej przekracza zakres dopuszczalnego ograniczenia prawa do sądu oraz dochodzenia na drodze sądowej naruszonych praw. Przepis ten narusza także kryterium zupełności zróżnicowania osób, które w świetle art. 3 ustawy mają prawo do zainicjowania postępowania lustracyjnego, a w ten sposób narusza zasadę równości wobec prawa. Ponadto, zawężająca wykładnia zaskarżonego przepisu pozbawia go prawa do ochrony prawnej dobrego imienia i tym samym narusza art. 47 Konstytucji oraz – zamykając drogę do dochodzenia naruszonych praw – narusza art. 77 ust. 2 Konstytucji.

Postanowieniem z 16 października 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zasadniczym powodem takiego rozstrzygnięcia była oczywista bezzasadność zarzutów. Istota zarzutów skarżącego związana była z twierdzeniem, że art. 18a ust. 3 ustawy lustracyjnej zamyka skarżącemu możliwość zainicjowania postępowania lustracyjnego. Trybunał podkreślił jednak, że zakres osób poddanych lustracji określa przepis art. 3 ustawy, nie zaś zaskarżony art. 18a ust. 3 ustawy, który przewiduje jedynie możliwość wszczęcia postępowania „w szczególnie uzasadnionych wypadkach”. Zgodnie z zaskarżonym przepisem sąd wszczyna postępowanie z urzędu w wypadkach złożenia oświadczenia przez osobę wymienioną w art. 8, a także w innych szczególnie uzasadnionych wypadkach. Przywołany przepis art. 8 ustawy odwołuje się do