Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 listopada 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 59/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 23 lutego 2011 r. zakwestionowana została zgodność § 12 ust. 1, § 13 ust. 3 oraz § 14 rozporządzenia
Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości
pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego – Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw (Dz. U. Nr 195, poz.
2010, ze zm.; dalej: rozporządzenie) z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 2 Konstytucji.
Zakwestionowanym w skardze konstytucyjnej przepisom skarżący zarzuca naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa „na skutek
złamania zasady przyzwoitej legislacji, gdyż przepisy nie mogą stwarzać organom państwowym możliwości nadużywania swojej pozycji”.
Zdaniem skarżącego ustawodawca dopuścił się naruszenia zasady określoności prawa oraz równego traktowania w życiu gospodarczym.
Postanowieniem z 14 lipca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie Trybunału
Konstytucyjnego skarżący sformułował zarzuty skargi po przekroczeniu terminu ich wniesienia, a nadto nie wykonał zarządzenia
sędziego TK wzywającego do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej. Powodem odmowy nadania skardze konstytucyjnej
dalszego biegu było także niewskazanie sposobu naruszenia praw podmiotowych; nadto powołane przez skarżącego wzorce kontroli
nie są źródłem praw podmiotowych jednostki.
Na postanowienie Trybunału o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu skarżący wniósł w ustawowym terminie zażalenie.
W ocenie skarżącego Trybunał mylnie uznał, że termin wniesienia skargi konstytucyjnej rozpoczyna swój bieg od doręczenia skarżącemu
orzeczenia sądu powszechnego II instancji. Zdaniem skarżącego, w pojęciu wyczerpania drogi prawnej, o którym mowa w art. 46
ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) mieści się
również postępowanie kasacyjne przed SN. Skarżący podniósł także, że art. 30 ust. 1 ustawy o TK dopuszcza formułowanie dodatkowych
zarzutów po upływie