Postanowienie TK z dnia 08 marca 2005, sygn. Ts 6/05

W skardze konstytucyjnej Marka Jarockiego z 5 stycznia 2005 r. zarzucono, że art. 4 ust. 1 dekretu Rady Ministrów z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445; dalej: dekret o należnościach) jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 84 oraz z art. 2 i art. 87 Konstytucji.

Skarżący wykazał, że 12 maja 2004 r. wezwany na rozprawę w charakterze świadka, złożył wniosek o zwrot kosztów podróży na trasie Tychy-Poznań, domagając się kwoty 240 zł tytułem kosztów paliwa (świadek dotarł na rozprawę samochodem). Sąd Rejonowy w Poznaniu – Wydział V Grodzki postanowieniem z 30 sierpnia 2004 r. (sygn. akt V K 2108/02) wydanym na podstawie art. 4 ust. 1 dekretu o należnościach, przyznał skarżącemu kwotę 91,30 zł tytułem zwrotu kosztów podróży w celu stawiennictwa na rozprawę 12 maja 2004 r. W dniu 1 października 2004 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie do Sądu Okręgowego w Poznaniu. Postanowieniem z 10 grudnia 2004 r. (sygn. akt IV Kz 1810/04) Sąd Okręgowy w Poznaniu – IV Wydział Karno-Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Sąd wskazał w uzasadnieniu, że świadek wezwany do wykonania czynności urzędowej może żądać wypłaty poniesionych kosztów podróży z miejsca swojego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności i z powrotem, jednak nie w wysokości rzeczywiście poniesionej, lecz takiej, której ramy wyznaczają obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Podstawę taką stanowi wskazany przez Sąd Rejonowy art. 4 ust. 1 dekretu o należnościach, który precyzuje, iż podlega zwrotowi określony koszt przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem itp.) w klasie najniższej, zaś w braku takiego środka – koszt przejazdu najtańszym z dostępnych środków lokomocji. Zgodnie z ustaleniem Sądu Rejonowego, koszt podróży pociągiem z Tych