Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 marca 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 6/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 4 stycznia 2006 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 12 kwietnia
2001 r. – Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 46, poz.
499, ze zm.) z art. 2, art. 32 ust. 2, art. 62 ust. 1, art. 99 ust. 2 Konstytucji oraz z art. 130 § 1 i 3 w zw. z art. 13
§ 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.); a także niezgodności
art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2 oraz art. 81 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 kwietnia 2001 r. – Ordynacja wyborcza do Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 46, poz. 499, ze zm.; dalej: ordynacja wyborcza)
z art. 32 ust. 2, art. 62 ust. 1, art. 99 ust. 2 oraz art. 101 Konstytucji.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że w niniejszej sprawie naruszone zostały zasady demokratycznego państwa prawnego
oraz konstytucyjne prawa i wolności wyborcze wyborcy i wybieranego. Zdaniem skarżącego niejasny jest charakter terminu określonego
w zaskarżonym art. 79 ust. 1 ordynacji wyborczej, co stanowi rozwiązanie prawne ograniczające prawa wyborcze. Nadto skarżący
wskazał na niezgodność zaskarżonego przepisu z art. 130 § 1 i 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., które przewidują możliwość uzupełnienia
braków pisma procesowego w postępowaniu cywilnym. Niezgodność art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2 oraz art. 81 ust. 1 i 2 ordynacji
wyborczej z wskazanymi wzorcami konstytucyjnymi sprowadza się w przekonaniu skarżącego do rozpoznania protestów wyborczych
przez składy 3-osobowe Sądu Najwyższego, a nie przez Sąd Najwyższy, co stanowi dyskryminację w życiu