Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 lutego 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 6/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z dnia 8 stycznia 2007 r. zakwestionowano zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 27a
ust. 17 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze
zm.; dalej: u.p.d.). Zaskarżonemu przepisowi u.p.d. skarżący zarzucili niezgodność z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 32 oraz
art. 64 Konstytucji.
Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie
Trybunału skarżący nie wskazali konstytucyjnego prawa podmiotowego, ochrony którego domagali się w skardze, a w konsekwencji,
nie byli w stanie zadośćuczynić obowiązkowi, o którym mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale
Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – to jest nie wskazali sposobu naruszenia ich praw o
randze konstytucyjnej.
Na opisane wyżej postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżący wnieśli zażalenie, podpisane zarówno przez Beatę D., jak
i Pawła D. We wniesionym środku odwoławczym wskazali, że: (1) Trybunał Konstytucyjny niewłaściwie odczytał intencje skarżących,
a w konsekwencji błędnie uznał, że kwestionowali oni ustawową regulację pozbawiania ulgi podatkowej; (2) zarzut niekonstytucyjności
został powiązany z unormowaniem dotyczącym reguł opodatkowania określonych w niej świadczeń pieniężnych; (3) skarżący kwestionują
„nierzetelność legislacyjną”.