Postanowienie TK z dnia 01 lipca 2010, sygn. Ts 6/10

W skardze konstytucyjnej z 6 stycznia 2010 r. wniesiono o zbadanie zgodności art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843, ze zm.; dalej: u.s.n.) z art. 176 ust. 1 Konstytucji. Skarżący zarzucił, że przepis ten narusza zasadę dwuinstancyjnego postępowania sądowego (art. 176 ust. 1 Konstytucji), gdyż zamyka mu drogę do wniesienia zażalenia na postanowienie o pozostawieniu bez rozpoznania skargi na przewlekłość.

Postanowieniem z 1 lipca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, gdyż przedmiotem skargi nie uczyniono normy prawnej będącej podstawą ostatecznego orzeczenia, ale tylko jej fragment, a zatem nie może on być – w myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji – poddany kontroli w postępowaniu sądowokonstytucyjnym zainicjowanym przez skarżącego. Nadto Trybunał wskazał, że luka prawna (zaniechanie prawodawcze) pozostaje poza kognicją Trybunału Konstytucyjnego. Niezależną podstawą odmowy nadania dalszego biegu skardze było uczynienie wzorcem kontroli jedynie art. 176 ust. 1 Konstytucji, który ma charakter ustrojowy, nie