Postanowienie TK z dnia 12 maja 2021, sygn. Ts 6/21

1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 stycznia 2021 r. (data nadania), J.S. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, zakwestionował zgodność art. 48 § 1 oraz art. 49 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1575, ze zm.) z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 178 ust. 1 Konstytucji.

2. Skargę wniesiono w związku z następującą sprawą:

Pismem z 17 kwietnia 2019 r. skarżący złożył do Sądu Rejonowego w W. (dalej: Sąd Rejonowy) skargę o wznowienie postępowania. Zarządzeniem Sądu Rejonowego z 5 listopada 2019 r. (sygn. akt […]; dalej: zarządzenie z 5 listopada 2019 r.) skargę zwrócono z uwagi na nieusunięcie braków formalnych w zakreślonym terminie. Pismem z 11 grudnia 2019 r. skarżący wniósł o wyłączenie z udziału w sprawie sędziego, który wydał zarządzenie z 5 listopada 2019 r. wywodząc, iż jest ono niezgodne z prawem. Postanowieniem Sądu Rejonowego z 10 stycznia 2020 r. (sygn. akt […]) wniosek skarżącego o wyłączenie sędziego został oddalony, na co skarżący wniósł zażalenie. Zostało ono oddalone postanowieniem Sądu Rejonowego z 25 września 2020 r. (sygn. akt […]), które w skardze konstytucyjnej wskazano jako ostateczne orzeczenie wydane w sprawie objętej wniesioną skargą. Kwestionowanym w skardze przepisom skarżący zarzucił, że – stanowiąc podstawę ostatecznego orzeczenia – doprowadziły do naruszenia jego konstytucyjnych wolności lub praw, gdyż wydanie orzeczenia niezgodnego z prawem nie stanowi podstawy do wyłączenia sędziego w postępowaniu cywilnym.

Postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2021 r. odmówiono nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu wyjaśniono, że wskazany w skardze sposób naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego nie pokrywa się z załączonymi do skargi orzeczeniami, których treścią Trybunał jest związany. Zarzut naruszenia Konstytucji skarżący oparł