Postanowienie TK z dnia 28 czerwca 2000, sygn. Ts 61/00
Sygnatura
Ts 61/00
Data orzeczenia
Sąd
Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)
Rodzaj
Postanowienie
Teza
Trybunał Konstytucyjny odmówił rozpoznania skargi konstytucyjnej, ponieważ zakwestionowane rozporządzenie nie stanowiło normatywnej podstawy ostatecznego orzeczenia, a jedynie było jego przedmiotem, co nie spełnia przesłanek dopuszczalności skargi konstytucyjnej.
Istota
Wiesława M. i Jan M. wnieśli skargę konstytucyjną przeciwko Rozporządzeniu Wojewody Szczecińskiego z 17.07.1998 r. w sprawie Ińskiego Parku Krajobrazowego. Skarga dotyczyła ograniczeń w prawie własności wynikających z przepisów rozporządzenia. Jako ostateczne orzeczenie wskazano wyrok NSA z 27.01.2000…
📖jeszcze 88 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
W skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego przez pełnomocnika skarżących skardze konstytucyjnej zakwestionowano zgodność przepisów
Rozporządzenia nr 6/98 Wojewody w S. z 17 lipca 1998 r. w sprawie Ińskiego Parku Krajobrazowego z art. 2, art. 22 i art. 64
Konstytucji RP. Za ostateczne orzeczenie naruszające konstytucyjne prawa skarżących uznano w skardze konstytucyjnej wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w S. z 27 stycznia 2000 r. Wyrokiem tym oddalona została skarga skarżących
na przepisy kwestionowanego rozporządzenia Wojewody, którą poprzedziło – dokonane na podstawie art. 25a ust. 1 ustawy o terenowych organach rządowej administracji ogólnej – wezwanie Wojewody do usunięcia wad prawnych tego rozporządzenia.
Postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2000 r. odmówiono nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu stwierdzając,
iż nie spełnia ona przesłanek warunkujących dopuszczalność występowania z tego rodzaju środkiem ochrony wolności i praw. Uczynione
przedmiotem skargi przepisy rozporządzenia nie stanowiły bowiem normatywnej podstawy ostatecznego orzeczenia o konstytucyjnych
prawach, wolnościach bądź obowiązkach skarżących, to zaś – w świetle art. 79 ust. 1 konstytucji – stanowi warunek konieczny
dopuszczalności ich zaskarżenia w drodze skargi konstytucyjnej.