Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 czerwca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 61/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 3 marca 2009 r. zakwestionowana została zgodność art. 1 pkt 81 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r.
o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199, ze zm.; dalej: ustawa
nowelizująca) z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji. Zarzut został sformułowany w sposób
zakresowy – skarżący domagają się uznania przepisu za niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim „wprowadzając (…) instytucję
zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego” nie uregulował zasad i wysokości „oprocentowania kwot wpłaconych przez
podatnika tytułem zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, ustalonego lub określonego w decyzji podatkowej – w części zwróconej
podatnikowi”. Zdaniem skarżących unormowanie powyższe powinno być wzorowane na przepisach regulujących „zasady i wysokość
oprocentowania nadpłaty”. Z tak określonym przedmiotem skargi powiązane zostały zarzuty naruszenia zasady demokratycznego
państwa prawnego, zasady ochrony własności, zasady równości wobec prawa oraz zasady równej ochrony prawnej własności.
Postanowieniem z 17 grudnia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Takie rozstrzygnięcie
spowodowane było niewłaściwym określeniem przedmiotu skargi – zakwestionowany przepis nie był podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia
organów władzy publicznej. Ponadto, skarżący część zarzutów odniósł do braku regulacji, nie wykonał jednak obowiązku określenia
sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżących wniósł zażalenie. Zarzucił w nim że: (1) Trybunał Konstytucyjny niewłaściwie
zrekonstruował zarzuty skarżących; (2) dokonana wykładnia art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale
Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) jest niedopuszczalna, bo nakłada na skarżących obowiązek
dokładnego wskazania przepisu stanowiącego podstawę ostatecznego orzeczenia, podczas gdy skarżący byli zobowiązani do wskazania
niekonstytucyjnej normy prawnej; (3) nie można wymagać od