Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 października 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 61/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 marca 2014 r. (data nadania) A. T.-S. (dalej: skarżąca)
zakwestionowała zgodność art. 357 § 2, art. 394 § 1 oraz art. 399 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 11 lipca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania wniesionej skardze dalszego biegu, stwierdziwszy,
że nie spełnia ona przesłanki określonej w art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Jak ustalił Trybunał, żaden z zaskarżonych przepisów nie był podstawą
ostatecznego orzeczenia o konstytucyjnych prawach skarżącej. Ponadto zarzut dotyczący art. 399 § 1 k.p.c. Trybunał ocenił
jako zbyt ogólny, a argumentację w tym zakresie – jako wewnętrznie sprzeczną. Skarga nie spełniała zatem warunków określonych
w art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK, a także była oczywiście bezzasadna.
Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, w którym podnosi, że „z art. 79 ust. 1 Konstytucji nie wynika, aby warunkiem
dopuszczalności skargi konstytucyjnej było uzyskanie ostatecznego rozstrzygnięcia opartego na tym przepisie ustawy, który
jest przedmiotem skargi”, ponieważ „przywołana norma mówi o ustawie, a nie o przepisie ustawy”. W zażaleniu skarżąca powtarza
nadto sformułowany już w skardze zarzut, jakoby art. 399 § 1 k.p.c. naruszał jej konstytucyjne prawa w zakresie, w jakim eliminuje
dopuszczalność wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem „w przypadkach, gdy wyrok został wydany z naruszeniem
Konstytucji”. Skarżąca podkreśla przy tym, że sąd drugiej instancji wydał w jej sprawie prawomocne orzeczenie,