Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 czerwca 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 61/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 marca 2017 r. (data nadania) A.C. (dalej: skarżący) wystąpił
o stwierdzenie, że art. 430 § 1 w związku z art. 17 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego
(Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim „uniemożliwiają rozpoznanie środka odwoławczego wniesionego
przez oskarżonego obok środka odwoławczego wniesionego przez obrońcę oskarżonego”, są niezgodne z art. 45 ust. 1, art. 42
ust. 3, art. 31 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Skarga została złożona w Trybunale w oparciu o następującą sprawę. Postanowieniem z kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy w W. (dalej:
Sąd Rejonowy w W., sąd pierwszej instancji) orzekł o zastosowaniu wobec skarżącego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego
aresztowania na okres sześciu miesięcy, tj. do 18 października 2016 r. W dniu 25 kwietnia 2016 r. zażalenie na to postanowienie
złożył obrońca skarżącego. Postanowieniem z maja 2016 r. Sąd Okręgowy w W. (dalej: Sąd Okręgowy w W.) utrzymał w mocy zaskarżone
orzeczenie. Na postanowienie Sądu Rejonowego w W. z kwietnia 2016 r. zażalenie wniósł także skarżący (zażalenie wpłynęło do
sądu pierwszej instancji 4 maja 2016 r.). Postanowieniem z maja 2016 r. Sąd Okręgowy w W. pozostawił zażalenie bez rozpoznania,
uznawszy je za niedopuszczalne z mocy ustawy. Na to rozstrzygnięcie skarżący wniósł zażalenie. Postanowieniem z czerwca 2016
r. (sygn. akt jw.) Sąd Okręgowy w W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie tego sądu o pozostawieniu środka zaskarżenia bez rozpoznania.
Orzeczenie to, wskazane w skardze jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, wraz z uzasadnieniem, zostało doręczone
pełnomocnikowi skarżącego 23 czerwca 2016 r.
24 czerwca 2014 r. skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego w W. z wnioskiem