Postanowienie TK z dnia 26 sierpnia 2019, sygn. Ts 61/18

W sporządzonej przez radcę prawnego i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 12 kwietnia 2018 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej J.W. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność: po pierwsze, art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zakresie, w jakim nakłada na stronę obowiązek wykazania, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez ustanowienia obiektywnych, jednoznacznych i wiążących sąd kryteriów oceny sytuacji materialnej strony, z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i preambułą Konstytucji, wskazując naruszenie zasady poprawnej legislacji oraz zasady rzetelności działania instytucji publicznych; po drugie, art. 276 w związku z art. 175 § 1 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 245 § 1-3 p.p.s.a. w zakresie, w jakim nakłada na stronę wymóg wniesienia skargi o wznowienie postępowania sporządzonej i podpisanej przez adwokata lub radcę prawnego, jednocześnie nie gwarantując stronie prawa do uzyskania zwolnienia od kosztów w zakresie całkowitym lub częściowym, a w konsekwencji uzyskania pomocy prawnej według obiektywnych, jednoznacznych i wiążących sąd kryteriów oceny jej sytuacji materialnej, z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i preambułą Konstytucji, wskazując naruszenie zasady poprawnej legislacji oraz zasady rzetelności działania instytucji publicznych.

Skarżący zarzuca zaskarżonym przepisom brak jasnej regulacji kryteriów oceny sytuacji materialnej strony, która gwarantowałaby skarżącemu pomoc zawodowego pełnomocnika do zainicjowania postępowania wznowieniowego oraz brak obiektywnych i jednoznacznych kryteriów ubiegania się o tę pomoc.

Postanowieniem z 26 sierpnia 2019 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 16 września 2019 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Trybunał Konstytucyjny w zakresie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stwierdził, że zarzut