Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 kwietnia 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 62/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 14 marca 2007 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił sprzeczność
art. 233 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553; dalej: k.k.) z art. 40 i art. 42 ust.
2 Konstytucji oraz z art. 3 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. Skarżący w dniu 4 maja 2005 r. składał
zeznania mające służyć za dowód w postępowaniu karnym, w których zeznał nieprawdę, będąc pouczonym zarówno o odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych zeznań, jak i o treści art. 183 k.p.k. Sąd Rejonowy w Tychach, wyrokiem z 15 września 2006
r. (sygn. akt II K 317/06), uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art. 233 § 1 k.k. Sąd Okręgowy w Katowicach,
Wydział VI Karny Odwoławczy, wyrokiem z 13 lutego 2007 r. (sygn. akt VI Ka 1661/06), zmienił zaskarżony wyrok sądu I instancji
i umorzył warunkowo postępowanie karne przeciwko skarżącemu, podkreślając w uzasadnieniu brak wątpliwości dotyczących faktu
popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu zabronionego.
Zdaniem skarżącego, art. 233 § 1 i § 3 k.k. nakazują osobie przesłuchiwanej przez organ ścigania w charakterze świadka mówić
prawdę bez względu na to, że może to oznaczać donoszenie na samego siebie lub osobę najbliższą. Istniejąca w toku przesłuchania
możliwość uchylenia się od odpowiedzi na zadane pytanie w praktyce oznacza – zdaniem skarżącego – naprowadzenie organów ścigania
na kierunek, w jakim winny toczyć się postępowania przeciwko zeznającemu lub osobie najbliższej. W takiej sytuacji upatruje
skarżący naruszenia prawa do obrony oraz prawa opisanego w art. 40 Konstytucji. Zdaniem skarżącego, osoba, której grozi odpowiedzialność
karna ma prawo do „mijania się z prawdą” w swoich zeznaniach bez jakichkolwiek