Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 stycznia 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 62/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 lutego 2009 r. skarżący zarzucił, że art. 691 § 1 ustawy
z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) jest niezgodny z art. 2 w zw. z art.
32 i art. 75 ust. 1 Konstytucji. W myśl zaskarżonego przepisu, w razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego w stosunek najmu
lokalu wstępują: małżonek niebędący współnajemcą lokalu, dzieci najemcy i jego współmałżonka, inne osoby, wobec których najemca
był obowiązany do świadczeń alimentacyjnych, oraz osoba, która pozostawała faktycznie we wspólnym pożyciu z najemcą.
Skarżący zarzuca, że zawarty w zaskarżonej normie zwrot „zobowiązany do świadczeń alimentacyjnych” jest interpretowany niejednolicie,
co prowadzi do braku pewności adresatów normy prawnej co do zakresu jej stosowania, a przez to narusza zasadę zaufania obywateli
do prawa oraz zasadę określoności przepisów wywiedzione z art. 2 Konstytucji. Wskazuje, że celem regulacji zawartej w art.
691 § 1 k.c. jest ochrona osób z najbliższej rodziny zmarłego znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej.
W ocenie skarżącego, sądy dokonują jednak często wykładni sprzecznej z założonym przez ustawodawcę celem, którym miało być
rozszerzenie kręgu osób wstępujących w stosunek najmu. Dlatego też – jak dowodzi – nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi
jest sytuacja, której bezpośrednią przyczynę stanowi zaskarżony przepis, przejawiająca się w tym, że po śmierci najemcy osoby
z jego najbliższej rodziny pozostają bez tytułu prawnego do mieszkania, a następnie są eksmitowane z lokalu, który często
przez wiele lat stanowił ich centrum życiowe. Uregulowanie zawarte w art. 691 § 1 k.c. narusza również – zdaniem skarżącego
– równość obywateli wobec prawa. Nieuzasadniona jest bowiem – zgodnie z prezentowanym przez niego stanowiskiem – interpretacja
prowadząca do tego, że ci członkowie rodziny, co