Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 października 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 62/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 24 lutego 2011 r. zakwestionowana została zgodność art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964
r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji
oraz art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 oraz z art. 183 ust. 1 Konstytucji.
Skarżąca kwestionuje zgodność art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 i art. 183 ust. 1 Konstytucji, a zarzut ten wiąże z nieprecyzyjnie sformułowanymi
w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. kryteriami przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Zdaniem skarżącej Sąd Najwyższy jest konstytucyjnie
zobowiązany do sprawowania nadzoru nad sądami powszechnymi i zadania tego nie może wykonywać selektywnie. W dalszej części
skargi skarżąca odniosła się do niekonstytucyjności art. 233 § 1 k.p.c., wywodząc, że uprawnienie sądu do oceny wiarygodności
i mocy dowodów według własnego przekonania powoduje, iż „w postępowaniu cywilnym (…) kluczowym staje się prymat osobistych
wrażeń leżących na pograniczu sfery sacrum lub też nawet magii”.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 3 marca 2011 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków
formalnych skargi, między innymi przez wskazanie konstytucyjnych wolności lub prawa przysługujących skarżącej i naruszonych
przepisem będącym podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia w jej sprawie oraz do wyjaśnienia sposobu ich naruszenia.
W piśmie procesowym stanowiącym odpowiedź na zarządzenie sędziego TK skarżąca nie wskazała prawa podmiotowego, które doznało
uszczerbku w wyniku wydania ostatecznego orzeczenia organu władzy publicznej, ograniczyła rozważania skargi wyłącznie do naruszenia
zasady przyzwoitej legislacji oraz zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa.
Postanowieniem