Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 kwietnia 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 62/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 13 marca 2017 r. (data nadania), sporządzonej przez pełnomocnika, M.J. (dalej: skarżący) wniósł
o uznanie, że:
1) art. 406 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (ówcześnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze
zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim w postępowaniu przed sądem drugiej instancji
– w sytuacji, gdy o wznowieniu postępowania orzeka po raz pierwszy ten sąd – nie stosuje się odpowiednio art. 394 § 1 k.p.c.;
2) art. 394 § 1 k.p.c. – w zakresie, w jakim nie stosuje się go w postępowaniu przed sądem drugiej instancji, w sytuacji,
gdy o wznowieniu postępowania orzeka po raz pierwszy ten sąd z:
a) art. 406 k.p.c.,
b) postępowaniem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sytuacji, gdy o odmowie ustanowienia go po raz pierwszy orzeka sąd
drugiej instancji
– są niegodne z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 2 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej oraz z art. 176 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 25 października 2018 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Stwierdził,
że zakwestionowane przez skarżącego przepisy – w zakresie określonym w skardze – nie były podstawą wydania żadnego ze wskazanych
przez niego orzeczeń. Skarżący – przed wystąpieniem ze skargą konstytucyjną – nie wykorzystał ponadto zwykłych środków zaskarżenia.
W zażaleniu skarżący wniósł o nadanie skardze dalszego biegu. Wskazał, że – zgodnie z art. 31 ust. 2 w związku z art. 79 ust.
1 Konstytucji – nie można uzależniać prawa do skorzystania z określonych praw i wolności (w tym z prawa do