Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 września 2000 r.
|
| Sygn. akt Ts 63/00 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Stefana S. z 19 kwietnia 2000 r. zarzucono, iż art. 1 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r.
o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego
(Dz.U. Nr 34, poz. 149 ze zm.) jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem skarżącego, zakwestionowane przepisy wprowadzając cezurę czasową nieważności orzeczeń odnoszących się do czynów związanych
z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, naruszają zasadę równości, a także zamykają sądową drogę do
dochodzenia wynagrodzenia za szkody.
Skarżący wskazał, iż postanowieniem z 20 stycznia 2000 r. Sąd Okręgowy w Ł. oddalił jego wniosek o unieważnienie postanowienia
Sądu Wojewódzkiego w Ł. z 27 lutego 1974 r. oraz postanowienia Sądu Najwyższego z 8 czerwca 1974 r. dotyczących odszkodowania
za niesłuszne tymczasowe aresztowanie w sprawie toczącej się przed Sądem Powiatowym w Ł., a zakończonej ostatecznie wyrokiem
Sądu Wojewódzkiego w Ł. z 14 stycznia 1971 r. uniewinniającym skarżącego. Zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego
w Ł. nie zostało uwzględnione i Sąd Apelacyjny w Ł. postanowieniem z 22 lutego 2000 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w
mocy.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 15 maja 2000 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków
formalnych przedłożonej skargi konstytucyjnej, w tym w szczególności poprzez wskazanie, jakie prawa lub wolności konstytucyjne
skarżącego zostały naruszone przez orzeczenia Sądu Okręgowego w Ł. z 20 stycznia 2000 r. oraz Sądu Apelacyjnego w Ł. z 22
lutego 2000 r., a także poprzez dokładne określenie sposobu tego naruszenia.
W piśmie z 30 maja 2000 r. pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż powyższe orzeczenia sądowe naruszają “podstawową zasadę równości
wobec prawa, nie pozwalającą na odmienne