Postanowienie TK z dnia 20 sierpnia 2008, sygn. Ts 63/07

W skardze konstytucyjnej z 19 marca 2007 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 56 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z 30 listopada 2006 r., wydanym na rozprawie, Sąd Rejonowy w Szczecinie – V Wydział Karny (sygn. akt V K 720/06) odmówił dopuszczenia skarżącej, jako osoby nieuprawnionej, do udziału w postępowaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego. Na postanowienie nie przysługuje zażalenie.

Skarżąca zarzuciła w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis art. 56 § 3 k.p.k., w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie uznania skarżącej za pokrzywdzoną przestępstwem i tym samym uniemożliwia jej udział w postępowaniu karnym w charakterze oskarżyciela posiłkowego, prowadzi do naruszenia prawa skarżącej do sądu. Brak możliwości złożenia zażalenia pozbawia skarżącą prawa do dwuinstancyjnego postępowania sądowego, tym samym pozbawia ją prawa do sprawiedliwego rozpoznania sprawy określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wykazanie przez skarżącego, iż w związku z wydaniem przez