Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 grudnia 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 63/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 2 marca 2009 r. skarżąca – Beata T. – zarzuciła niezgodność
art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176,
ze zm.; dalej: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych) z art. 2 w związku z art. 84, art. 2 w związku z art. 217,
art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 1 i 3 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji. W ocenie skarżącej kwestionowana regulacja
jest niezgodna z art. 2 w związku z art. 84 Konstytucji, gdyż narusza zasadę państwa prawnego, z której „Trybunał Konstytucyjny
wywiódł zasadę zaufania obywateli do organów państwa i stanowionego przez nie prawa, jak również zasady pewności, stabilności
i jasności prawa”. W przekonaniu wnoszącej badaną skargę przepis art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 217 Konstytucji „przez to, że narusza określoną w nim zasadę państwa prawnego oraz
zasadę ustawowej określoności przedmiotu opodatkowania w chwili dokonywania rozliczenia podatkowego i obliczenia wysokości
podatku jako daniny publicznoprawnej”. Skarżąca uważa, że kwestionowana regulacja narusza również wynikającą z art. 64 ust.
1 i 3 w związku z art. 31 ust. 1 i 3 Konstytucji „konstytucyjną zasadę ochrony prawa własności”. Ponadto twierdzi, że art.
22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest niezgodny również z art. 32 ust. 1 Konstytucji – przez to,
że narusza „zasadę równości wobec prawa w sytuacji, w której podmioty charakteryzujące się w momencie dokonywania rozliczeń
podatkowych w takim samym stopniu cechą istotną (w postaci ekonomicznego władztwa nad rzeczą i uprawnionego przeświadczenia
o posiadanym prawie własności rzeczy), są traktowane