Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 kwietnia 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 63/18 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 kwietnia 2018 r. (data nadania) J.S. (dalej: skarżąca)
zarzuciła art. 47 w związku z art. 42 § 1 i art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz.
108, ze zm., dalej: k.p.) niezgodność z art. 24 i art. 64 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim:
a) pracownikowi, któremu przywrócono w wyniku orzeczenia sądowego poprzednie warunki płacy i który nieprzerwanie pozostawał
w okresie obniżenia wynagrodzenia w zatrudnieniu u tego samego pracodawcy, nie przysługują względem pracodawcy jakiekolwiek
inne roszczenia ponad odszkodowanie określone w stosowanym odpowiednio art. 47 k.p. za czas przepracowany z „obniżonym wynagrodzeniem
za pracę” do momentu przywrócenia poprzednich warunków płacy;
b) zakwestionowanie orzeczeniem sądowym dokonanego wypowiedzenia zmieniającego i przywrócenie pracownikowi poprzednich warunków
płacy, ma zawsze i wyłącznie skutek na przyszłość (ex nunc) i nie istnieją jakiekolwiek inne sytuacje uzasadniające przyjęcie, że skutek przywrócenia poprzednich warunków płacy następuje
już od momentu, kiedy zakwestionowane przez sąd wypowiedzenie zmieniające zostało przez pracodawcę dokonane (ex tunc).
2. Postanowieniem z 18 grudnia 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, stwierdzając,
że w części nie spełnia ona wymogów formalnych przewidzianych w art. 53 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r.
o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) a także jest w części oczywiście
bezzasadna.
3. W zażaleniu na powyższe postanowienie (nadanym 7 stycznia 2020 r.) skarżąca zarzuciła Trybunałowi wadliwe uznanie, że wniesiona
skarga ma charakter abstrakcyjny oraz że nie wskazała jako źródła naruszenia jej praw wyroku Sądu Rejonowego w