Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 maja 2021 r.
|
| Sygn. akt Ts 63/20 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 kwietnia 2020 r. (data nadania), M.J. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił o zbadanie zgodności art. 118 § 5 i 6 ustawy z dnia 17 listopada 1964
r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku
z art. 79 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5, art. 79 ust. 1,
art. 79 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem skarżącego art. 118 § 5 i 6 k.p.c. narusza art. 45 ust. 1 Konstytucji, ponieważ na jego podstawie o zasadności ewentualnej
skargi konstytucyjnej ,,orzeka osoba nie mająca statusu właściwego Sądu, a nawet nie mająca statusu jakiegokolwiek niezawisłego
i bezstronnego Sądu”. Skarżący twierdzi, że postępowanie oparte na zakwestionowanych przepisach nie kończy się ,,żadnym orzeczeniem
wskazanym w art. 79 ust. 1 Konstytucji”. Uważa on, że istnienie takiej procedury ,,narusza istotę prawa do sądu w każdej «sprawie»
oraz prawo do złożenia skargi konstytucyjnej”, jak również prawo do jej merytorycznej oceny we właściwym ,,postępowaniu przed
Sądem I i II instancji”.
2. Postanowieniem z 18 listopada 2020 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 26 listopada 2020 r.) Trybunał Konstytucyjny
odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wskazując, że skarżący nie usunął braków skargi konstytucyjnej w zakresie,
w jakim został wezwany do wskazania ostatecznego orzeczenia o jego prawach i wolnościach w rozumieniu art. 79 ust.