Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 marca 2002 r.
|
| Sygn. akt Ts 64/01 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Leszka Suchorzewskiego zakwestionowano zgodność art. 14 4 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
– Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 w
zw. z art. 184 Konstytucji RP.
Zaskarżonym przepisom ordynacji podatkowej zarzucił skarżący, że naruszają one zasadę zaufania obywatela do państwa i zasadę
równego traktowania obywateli przez organy podatkowe. Poprzez niedookreśloność obowiązków nałożonych na organy podatkowe w
art. 14 4 i 5 ordynacji podatkowej (dalej: ordynacja), podatnik pozbawiony został – zdaniem skarżącego – gwarancji uzyskania
właściwej informacji o zakresie zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie.
Skarżący, jako strona umowy najmu budynku mieszkalnego, zwracał się kilkakrotnie do organów podatkowych o udzielenie informacji
o zakresie zastosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Uznając wyjaśnienia otrzymane
od Urzędów Skarbowych za niewystarczające, wystąpił z odwołaniem do Izby Skarbowej w Warszawie, a następnie do Ministra Finansów.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez Izbę Skarbową w Warszawie, wydane zostało przez ten organ postanowienie stwierdzające
niedopuszczalność wnoszenia odwołań od wyjaśnień udzielonych przez Urząd Skarbowy w trybie art. 14 ordynacji. Skarga skarżącego
na powyższe postanowienie została odrzucona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2001 r.
Postanowieniem z 3 września 2001 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
postanowienia stwierdzono, że w sprawie nie została spełniona przesłanka wydania na podstawie kwestionowanych przepisów ostatecznego
orzeczenia naruszającego konstytucyjne prawa lub wolności skarżącego. Trybunał Konstytucyjny nie uznał za takie orzeczenie
wyjaśnień zawartych w pismach Urzędów Skarbowych, formułowanych na podstawie art. 14 4 i 5 ordynacji. W ocenie Trybunału
Konstytucyjnego waloru takiego orzeczenia nie wykazuje także postanowienie Naczelnego