W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 29 marca 2004 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił art. 787 §
1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) sprzeczność z art. 2,
art. 64 ust. 1 oraz ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Działając na podstawie zakwestionowanego przepisu Sąd Okręgowy
w Koszalinie, Wydział VI Gospodarczy postanowieniem z 31 grudnia 2003 r. (sygn. akt Gz 267/03) zmienił zaskarżone postanowienie
Sądu Rejonowego w Słupsku z 10 czerwca 2002 r. (sygn. akt GCo 46/03) w całości w ten sposób, iż oddalił wniosek skarżącego
o nadanie klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty z 4 czerwca 2002 r. (sygn. akt GNc 1794/02) także przeciwko małżonce dłużnika.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy wskazał na fakt rozwiązania małżeństwa dłużnika przed uprawomocnieniem się
orzeczenia o nadaniu klauzuli wykonalności; zgodnie zaś z art. 787 § 1 k.p.k. przesłankami nadania klauzuli wykonalności przeciwko
małżonce dłużnika jest istnienie wspólności majątkowej zarówno w dacie składania wniosku jak i w dacie orzekania.
Przyjętej przez orzekający sąd interpretacji zaskarżonego przepisu skarżący zarzucił naruszenie przysługujących mu praw, poprzez
faktyczne umożliwienie dłużnikowi i jego małżonce podjęcia działania służącego rozwiązaniu łączącego ich związku małżeńskiego.
Nieprecyzyjność kwestionowanej regulacji, którą wywodzi skarżący w dalszej kolejności, wyrażająca się w braku określenia,
w jakiej dacie sąd rozpoznający sprawę o nadanie klauzuli wykonalności bada kwestię istnienia związku małżeńskiego pomiędzy
dłużnikiem a jego majątkiem, narusza ponadto zasadę prawidłowej legislacji wynikającą z art. 2 Konstytucji. Z tych samych
względów przepis ten narusza art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji gwarantujący obywatelowi ochronę jego własności, pozwalając de facto uniknąć dłużnikowi odpowiedzialności za długi.