Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 października 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 64/18 |
Uzasadnienie
W sporządzonej przez radcę prawnego i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 kwietnia 2018 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej
MKS Spółka z o.o. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność art. 118 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego (ówcześnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
32 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3 zdanie ostatnie, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust.
1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i w związku z art. 190 ust. 5, art. 77 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 i w związku z art.
45 ust. 1 Konstytucji oraz art. 1173 k.p.c. z art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 2 Konstytucji.
W ocenie skarżącej brak jest jasnej regulacji co do trybu procedowania przez wyznaczonego pełnomocnika z urzędu, który może
odmówić sporządzenia skargi konstytucyjnej. Pełnomocnik, który nie posiada statusu niezawisłego sądu nie powinien – zdaniem
skarżącej – decydować o zasadności wszczęcia postępowania przez wydanie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi.
Postanowieniem z 10 lipca 2019 r. (doręczonym skarżącej 29 lipca 2019 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego
biegu skardze konstytucyjnej.
Trybunał stwierdził, że wskazane w skardze pismo Sądu Apelacyjnego w K. (dalej: Sąd Apelacyjny) z 10 października 2017 r.
nie jest ostatecznym orzeczeniem w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Uznał ponadto, że nawet gdyby za ostateczne orzeczenie przyjąć pierwsze pismo z 12 września 2017 r., inicjujące ciąg korespondencji
ze skarżącą, to termin wniesienia skargi konstytucyjnej został przekroczony.