Postanowienie TK z dnia 07 marca 2006, sygn. Ts 66/05

W skardze konstytucyjnej z 28 kwietnia 2005 r. zarzucono, że art. 378 § 1 w zw. z art. 386 § 2, art. 379 pkt 5 i art. 47711 § 1 i 2 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) w zakresie, w jakim obliguje sąd do uchylenia korzystnego dla strony wyroku sądu pierwszej instancji z powodu niewezwania strony zainteresowanej do wzięcia udziału w sprawie przy braku apelacji tej strony i przy obiektywnym braku naruszenia praw tej strony, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącego art. 379 pkt 5 k.p.c. służyć ma stronie w sytuacji wydania niekorzystnego dla niej wyroku, gdy nie brała ona udziału w postępowaniu. Zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy wyrok jest korzystny dla strony narusza jej prawo do sądu. Z kolei art. 47711 k.p.c. nie precyzuje, zdaniem skarżącego, na jakim etapie postępowania powinien on być wezwany do udziału w sprawie.

Skarga konstytucyjna została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Krośnie z 4 grudnia 2001 r. po rozpoznaniu odwołania Elżbiety Brzeżańskiej zmieniona została decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z 12 września 2000 r. Sąd Okręgowy orzekł, że E. Brzeżańska podlega pracowniczemu ubezpieczeniu społecznemu. Od powyższego wyroku apelację wniósł Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie postanowieniem z 19 listopada 2002 r. stwierdził nieważność postępowania, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Apelacyjny wskazał, że Marek Wachowicz jako pracodawca powódki powinien być stroną postępowania. Następnie wyrokiem Sądu Okręgowego w Krośnie z 17 czerwca 2003 r. oddalone zostało odwołanie E. Brzeżańskiej od decyzji ZUS. Apelacja