1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 kwietnia 2019 r. (data nadania), działający we własnym
imieniu adwokat J.M. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 42 § 4 w związku z art. 459 § 2 i art. 464 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1987, ze zm.) w zakresie, w jakim „nie przewidują możliwości
wniesienia zażalenia na postanowienie nie uwzględniające wniosku i odmawiające wyłączenia członków składu orzekającego w trybie
art. 42 k.p.k. i udziału stron w tym postępowaniu jak to czynią odpowiednie przepisy kodeksu postępowania cywilnego”, z art.
2, art. 32 ust. 1, art. 42 ust. 2, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji
o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami
nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.).
2. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 2 września 2019 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych
skargi przez:
1) nadesłanie dokumentu potwierdzającego uprawnienie do samodzielnego wniesienia skargi konstytucyjnej;
2) dokładne przedstawienie stanu faktycznego;
3) wyjaśnienie, które brzmienie zaskarżonych przepisów jest kwestionowane przez skarżącego;
4) dokładne uzasadnienie zarzutów niezgodności zaskarżonych przepisów z wymienionymi w skardze konstytucyjnej przepisami Konstytucji.
Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącemu 10 września 2019 r.
3. Postanowieniem z 9 czerwca 2020 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada
2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK)
– odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej