Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 listopada 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 67/01 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Tomasza B. zarzucono, iż art. 23 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny jest niezgodny z art.
31 ust. 1 i 2 zd. 2 oraz art. 32 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący wskazał, iż za ostateczne orzeczenie o przysługujących mu prawach i wolnościach konstytucyjnych traktuje wyrok Sądu
Apelacyjnego we Wrocławiu z 30 czerwca 2000 r. (sygn. akt I Aca 555/00), którym oddalono powództwo skarżącego o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie. Zdaniem skarżącego sąd uznał, iż na
gruncie art. 23 kodeksu cywilnego w zakresie pojęcia wolności nie mieści się “wolność wyboru osoby obrońcy w postępowaniu
dyscyplinarnym”. Skarżący podniósł, iż tak rozumiany przepis art. 23 kodeksu cywilnego nie zapewnia ochrony wolności w stopniu,
jaki wymaga tego art. 31 ust. 1 Konstytucji. Przyjmuje bowiem węższy zakres znaczeniowy tego pojęcia niż ten, który wynika
z normy konstytucyjnej, w szczególności z art. 31 ust. 2 zd. 2 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 4 lipca 2001 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając,
iż nie doszło do naruszenia praw konstytucyjnych skarżącego w sposób określony w skardze konstytucyjnej. W szczególności z
treści orzeczenia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 30 czerwca 2000 r. nie wynika, iżby ten sąd odmówił uznania wolności wyboru
obrońcy za dobro osobiste. Nadto Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż z treści zakwestionowanego art. 23 kodeksu cywilnego w
żadnym wypadku nie można wyprowadzić wniosku, jakoby wolność wyboru obrońcy nie stanowiła dobra osobistego.
Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżący wniósł zażalenie, w którym podniósł, iż określoną w art. 79 ust. 1 Konstytucji
przesłankę naruszenia konstytucyjnych praw lub wolności skarżącego należy traktować w kategoriach subiektywnych a nie obiektywnych,
przy czym źródłem tego naruszenia ma być akt normatywny a