Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 kwietnia 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 67/06 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej przez pełnomocnika Komitetu Wyborczego Wyborców im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego (dalej: skarżącego) skardze
konstytucyjnej zakwestionowano zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 102 ust. 4 ustawy z dnia 12 kwietnia
2001 r. – Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 46, poz.
499, ze zm.; dalej – o.w.). Zaskarżonemu przepisowi o.w. skarżący zarzucił niezgodność z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 45 ust.
1 i 2, art. 77 ust. 2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji i wyrażonymi w tych przepisach: prawem do sądu, zasadą proporcjonalności
ograniczeń korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, prawem dochodzenia na drodze sądowej naruszonych praw i wolności
oraz zasadą co najmniej dwuinstancyjnego postępowania sądowego. Zarzuty te skarżący powiązał także z treścią art. 2 Konstytucji
i statuowanymi w nim zasadami demokratycznego państwa prawnego.
Postanowieniem z 19 lipca 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
stwierdził, że skarżący nie wykazał niezbędnej – dla merytorycznego rozpoznania skargi – legitymacji do występowania z tego
rodzaju środkiem ochrony wolności i praw. Z uwagi na to, że w sprawie nie doszło do skutecznego ukonstytuowania się skarżącego
jako podmiotu prawa, nie można uznać, aby był on uprawniony do dochodzenia naruszenia konstytucyjnych praw i wolności. Ponadto
Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że w skardze nie doszło także do prawidłowego określenia jej podstawy. Podstawę taką stanowić
winno nie tylko wskazanie przepisów Konstytucji, z których skarżący wywodzi określone prawa podmiotowe, ale także wyjaśnienie
sposobu ich naruszenia przez zakwestionowane w skardze przepisy (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym).
Argumenty przytoczone w skardze takiego wymogu nie spełniają, odnoszą się bowiem wyłącznie do (negatywnie ocenianej przez
skarżącego) płaszczyzny stosowania art. 102 ust. 4 o.w. bądź też formułują zarzuty, które