Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 lutego 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 67/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 20 marca 2017 r. (data nadania) P.D. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie, że: 1) art. 50 ust.
1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, ze zm.; dalej: u.p.b.) jest niezgodny z art.
2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji „w zakresie, w jakim postanowienie organu
nadzoru budowlanego o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 u.p.b. może być wydane w sytuacji faktycznej,
gdy roboty budowalne nie są już prowadzone (nie są wykonywane)”, 2) art. 50 ust. 4 u.p.b. jest niezgodny z art. 2, art. 7,
art. 21 ust. 1, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji „w zakresie, w jakim postanowienie organu nadzoru
budowlanego o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 [u.p.b.] w tym samym stanie faktycznym (…), może być
wydawane przez organ nadzoru budowlanego wielokrotnie (więcej niż jeden raz)”, 3) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002
r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jest niezgodny
z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji „w zakresie, w jakim sąd administracyjny
– przyznając, że w sprawie są niejasności i wątpliwości, a zatem, że stan faktyczny nie został ustalony w należytym stopniu
– ma prawo w uzasadnieniu wyroku jednoznacznie wskazać, że winę w sprawie ponosi skarżący (jako obywatel)”.
Postanowieniem z 18 kwietnia 2018 r. Trybunał odmówił nadania dalszego biegu złożonej skardze konstytucyjnej (dalej: postanowienie
o odmowie nadania biegu).
W zażaleniu z