Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 marca 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 68/00 |
Uzasadnienie:
W skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego przez pełnomocnika skarżącego skardze konstytucyjnej zakwestionowano zgodność art.
38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) i art. 355 § 1
ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) z art. 45 ust. 1 i art.
77 ust. 1 Konstytucji RP. Istoty owej niezgodności upatrywał pełnomocnik w tym, że kwestionowane przepisy uniemożliwiają uzyskanie
przez skarżącego wyroku sądu potwierdzającego niezgodne z prawem działania organów administracji publicznej.
Uzupełniając braki formalne złożonej skargi, pełnomocnik skarżącego sprecyzował, iż konstytucyjnym wzorcem dla kontroli art.
38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym winien być art. 45 ust. 1 konstytucji, natomiast art. 355 § 1 kpc skonfrontowany
być powinien z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 1 konstytucji.
Postanowieniem z 8 listopada 2000 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
postanowienia stwierdzono, że odnośnie zarzutu dotyczącego niekonstytucyjności art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym,
w skardze nie zostało wskazane ostateczne orzeczenie wydane na podstawie kwestionowanego przepisu. Trybunał Konstytucyjny
odmówił przy tym uznania za tego rodzaju orzeczenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 stycznia 2000 r. (sygn. akt I SA 174/99), którym umorzone zostało postępowanie sądowe w sprawie skargi na postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast
z 28 grudnia 1998 r., w przedmiocie zawieszenia postępowania. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego kwestionowany art. 38 ust.
2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym nie stanowił normatywnej podstawy tego postanowienia. Ponadto