Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 grudnia 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 68/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 4 marca 2008 r. skarżący zarzucił, że ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty
z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.;
dalej: ustawa o realizacji prawa do rekompensaty), a w szczególności jej art. 13 ust. 2 jest niezgodny z art. 2, art. 21,
art. 31 ust. 3, art. 32, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 77 Konstytucji. Wątpliwości konstytucyjne skarżącego
powstały na tle regulacji przewidującej, że zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza granicami Rzeczypospolitej
Polskiej dokonuje się w wysokości 20% wartości tych nieruchomości; także wysokość świadczenia pieniężnego jest równa 20% wartości
pozostawionych nieruchomości. W ocenie skarżącego ingerencję w wykonywanie prawa majątkowego stanowi sam fakt niezaspokojenia
przez Państwo Polskie roszczeń Zabużan. Nadto, z przysługującym każdemu człowiekowi prawem do poszanowania własności związany
jest obowiązek sądu do wymierzania sprawiedliwości. Przewidziane przez ustawodawcę ograniczenie procentowe narusza – w ocenie
skarżącego – samą istotę prawa zaliczenia, którego cechą niepodważalną jest ekwiwalentność. Dotychczasowe przepisy pozwalały
na uzyskanie pełnego ekwiwalentu, dlatego też działanie ustawodawcy, polegające na pozbawieniu Zabużan prawa do 80% wartości
prawa majątkowego stanowi, jak podnosił skarżący, ewidentne naruszenie art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji i pozostaje w sprzeczności
również z art. 21 ust. 2 Konstytucji. Oznacza to, jego zdaniem, wywłaszczenie z mocy ustawy, ale bez przyznania słusznego
odszkodowania. Narusza to zarazem zasadę równości w odniesieniu do osób wykazujących tę samą cechę relewantną – repatriację.
Skarżący wskazał, że bezprawie legislacyjne w zakresie realizacji roszczeń osób, które wskutek zmiany przebiegu granic pozostawiły
nieruchomości poza obecnym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zostało potwierdzone wyrokami Trybunału z 19 grudnia 2002
r. (K 33/02, OTK ZU nr 7/A/2002, poz. 97) oraz 15 grudnia 2004