Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 maja 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 68/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 9 marca 2010 r. Karina K. (dalej: skarżąca) zarzuciła, że art. 386 § 1 ustawy z dnia 17 listopada
1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 78 i art. 176
ust. 1 Konstytucji.
Skarżąca zarzuciła, że zakwestionowany przepis pozbawił ją jakiejkolwiek kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego,
w sytuacji gdy sąd ten orzekł odmiennie niż sąd pierwszej instancji.
Postanowieniem z 21 września 2010 r. (doręczonym 29 września 2010 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej
dalszego biegu. W uzasadnieniu podkreślił, że zarzuty skargi są oczywiście bezzasadne, ponieważ opierają się na błędnym rozumieniu
istoty dwuinstancyjnego postępowania sądowego. Trybunał, powołując się na wyrok z 11 marca 2003 r. w sprawie SK 8/02 (OTK
ZU nr 3/A/2003, poz. 20), podkreślił, że orzeczenie sądu odwoławczego oparte na ustaleniach odmiennych od ustaleń sądu pierwszej
instancji nie staje się z tego powodu orzeczeniem wydanym w pierwszej instancji, od którego musiałby przysługiwać środek odwoławczy.
W konsekwencji Trybunał uznał nieadekwatność art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji jako wzorców kontroli kwestionowanego
przepisu. Na marginesie Trybunał wyjaśnił również, że zaskarżony art. 386 § 1 k.p.c. nie pozbawił skarżącej prawa do złożenia
skargi kasacyjnej.
Na postanowienie Trybunału skarżąca złożyła zażalenie sporządzone przez pełnomocnika. W piśmie procesowym z 6 października
zaskarżyła postanowienie Trybunału w całości i wniosła o uwzględnienie zażalenia. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że
treścią zarzutów skargi nie było – jak przyjął w zakwestionowanym postanowieniu Trybunał – naruszenie istoty dwuinstancyjności
postępowania. Istotą skargi konstytucyjnej było natomiast prawo sądu drugiej instancji do „stworzenia odmiennej treści (od
wyroku sądu pierwszej instancji) wyroku, niepodlegającego już żadnej kontroli”. Zakwestionowany przepis zezwala bowiem sądowi
drugiej instancji „zmienić zaskarżony wyrok i orzec co