1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 kwietnia 2018 r. (data nadania), M.M. (dalej: skarżący)
reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego:
Decyzją z 23 maja 2016 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. (sygn. […]) odmówił skarżącemu prawa do emerytury. Skarżący
odwołał się od tej decyzji do Sądu Okręgowego w K., który wyrokiem z 25 listopada 2016 r. (sygn. akt […]) oddalił odwołanie.
Skarżący złożył apelację, którą Sąd Apelacyjny w S. wyrokiem z 21 grudnia 2017 r. (sygn. akt […]) oddalił.
Z treści skargi konstytucyjnej jednoznacznie wynika, że skarżący skierował skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w
S. Mając tę okoliczność na uwadze, Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 10 grudnia 2018 r. zawiesił postępowanie dotyczące
wstępnej kontroli badanej skargi konstytucyjnej.
Trybunał Konstytucyjny ustalił z urzędu, że Sąd Najwyższy wyrokiem z 4 lipca 2019 r. (sygn. akt […]) oddalił skargę kasacyjną
skarżącego.
2. Postanowieniem z 3 października 2019 r. Trybunał Konstytucyjny podjął zawieszone postępowanie, a następnie zarządzeniem
z tego samego dnia wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi konstytucyjnej polegającego na udokumentowaniu daty
doręczenia skarżącemu orzeczenia, o którym mowa w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie
postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.).
4 listopada 2019 r. wpłynęło do Trybunału Konstytucyjnego pismo pełnomocnika skarżącego, który wyjaśnił, że usunięcie braku
formalnego nie jest możliwe, ponieważ skarżący zmarł, a przed sądami powszechnymi działał osobiście. Jednocześnie wniósł o
ponowne, w miarę potrzeby, zawieszenie postępowania.
3. Zdaniem skarżącego, stosowana w orzecznictwie sądów powszechnych wykładnia kwestionowanego przepisu narusza art. 31, art.
32, art. 64 i art. 67 Konstytucji. Skarżący wskazał, że sądy stosują błędną