Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 kwietnia 2025 r.
|
| Sygn. akt Ts 68/23 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 marca 2023 r. (data nadania) D.K. (dalej: skarżący), reprezentowany
przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił o stwierdzenie, że art. 539a § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania
karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) w związku z art. 25 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania
karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 437) w zakresie, w jakim przepisy te „nie dają możliwości złożenia skargi
do Sądu Najwyższego od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego
rozpoznania obywatelom, u których akt oskarżenia w sprawie został skierowany do Sądu po dniu 30 czerwca 2015 r.”, jest niezgodny
z art. 45 ust. 1, art. 42 ust. 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Skarżący zarzucił, że zakwestionowane w skardze konstytucyjnej przepisy naruszają „równość środków procesowych” i prawo do
obrony, gdyż ograniczają złożenie skargi, którą statuuje art. 539a § 1 k.p.k. „w odniesieniu do art. 437 § 2 k.p.k. w obowiązującym
od dnia 1 lipca 2015 r. brzmieniu”. Skarżący zwrócił uwagę na to, że w wypadku dwóch sprawców tego samego czynu zabronionego,
jeśli akt oskarżenia przeciwko jednemu z nich został wniesiony do sądu po 30 czerwca 2015 r., to ten oskarżony może skorzystać
z prawa złożenia skargi na wyrok kasatoryjny. Jeśli natomiast akt oskarżenia przeciwko drugiemu sprawcy zostanie złożony przed
tą datą, to ten oskarżony (tak jak skarżący) nie będzie mógł wystąpić ze środkiem prawnym statuowanym w art. 539a § 1 k.p.k.
Postanowieniem z 6 września 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 12 września 2023 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że została ona wniesiona z przekroczeniem terminu