W skardze konstytucyjnej z 28 marca 2006 r., wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia
1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 ze zm.) z art. 2, art. 45, art. 87 ust. 2 oraz art. 94 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym. Wyrokiem z 3 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny
we Wrocławiu stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej Dzierżoniowa z 18 grudnia 2001 r. w przedmiocie ustalenia stawek
opłat za wodę i ścieki. Wyrokiem z 20 października 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
we Wrocławiu i oddalił skargę skarżącej.
Skarżąca zarzuciła w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis, na podstawie którego Naczelny Sąd Administracyjny uznał,
że uchwała Rady Miejskiej Dzierżoniowa z 18 grudnia 2001 r. w przedmiocie ustalenia stawek opłat za wodę i ścieki nie stanowi
aktu prawa miejscowego, niezgodny jest z art. 87 ust. 2 oraz art. 94 Konstytucji. Ponadto w piśmie procesowym z 6 czerwca
2006 r., uzupełniającym braki formalne skargi konstytucyjnej skarżąca wskazała, że uznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny,
że przedmiotowa uchwała nie jest aktem prawa miejscowego powoduje naruszenie prawa skarżącej do rzetelnej procedury sądowej,
o którym mowa w art. 45 Konstytucji oraz stanowi naruszenie zasady pewności prawa wynikającej z zasady demokratycznego państwa
prawa.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wykazanie przez skarżącego,
iż w związku z wydaniem przez organ władzy publicznej ostatecznego orzeczenia na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu
normatywnego, doszło do naruszenia przysługujących skarżącemu praw lub wolności o charakterze konstytucyjnym. Zatem skarga
konstytucyjna musi zawierać zarówno wskazanie konkretnej osoby, której wolności lub prawa naruszono, jak