Postanowienie TK z dnia 23 lipca 2013, sygn. Ts 69/13

Sygnatura: Ts 69/13
Data orzeczenia: 23 lipca 2013
Sąd: Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)
Rodzaj: Postanowienie

Teza

Trybunał Konstytucyjny odmówił rozpoznania skargi konstytucyjnej co do meritum, uznając ją za niedopuszczalną z uwagi na przekroczenie ustawowego terminu jej wniesienia oraz brak związku zaskarżonego przepisu z ostatecznym rozstrzygnięciem w sprawie skarżącego.

Istota

Lekarz J.J. zaskarżył do Trybunału Konstytucyjnego art. 42 ust. 2 ustawy o izbach lekarskich z 1989 r. po tym, jak w postępowaniu dyscyplinarnym wymierzono mu karę upomnienia, a wobec braku możliwości odwołania się do sądu powszechnego wyrok Naczelnego Sądu Lekarskiego z 2004 r. stał się prawomocny. Skarga została wniesiona po tym, jak w 2010 r. TK orzekł o niezgodności z Konstytucją tego przepisu w zakresie wyłączenia odwołania od kary nagany. Skarżący, dowiedziawszy się…

jeszcze 156 słów

Pełna notatka w aplikacji QuickMap

Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

postanawia: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Uzasadnienie

POSTANOWIENIE
z dnia 23 lipca 2013 r.
Sygn. akt Ts 69/13

POSTANOWIENIE

z dnia 23 lipca 2013 r.

Sygn. akt Ts 69/13

Uzasadnienie:

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 25 lutego 2013 r. (data nadania) J.J. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 42 ust. 2 nieobowiązującej już ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 30, poz. 158, ze zm.; dalej: nieobowiązująca ustawa o izbach lekarskich) z art. art. 77 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Orzeczeniem z 12 marca 2001 r. (sygn. akt OSL-14/2000) Okręgowy Sąd Lekarski w Gdańsku, po rozpoznaniu wniosku Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku, uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i orzekł wobec niego karę upomnienia. Orzeczeniem z 22 lutego 2002 r. (sygn. akt NSL Rep. 39/01) Naczelny Sąd Lekarski w Warszawie (dalej: Naczelny Sąd Lekarski) uchylił orzeczenie sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do Okręgowego Sądu Lekarskiego w Gdańsku w celu ponownego jej rozpoznania. Orzeczeniem z 8 stycznia 2003 r. (sygn. akt OSL-14/2000) sąd ten wymierzył skarżącemu karę upomnienia. Rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy Naczelny Sąd Lekarski orzeczeniem z 22 stycznia 2004 r. (sygn. akt NSL Rep. 31/03). W ówcześnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca nie przewidział możliwości odwołania się od kary upomnienia i nagany do sądu powszechnego.

Wyrokiem z 29 czerwca 2010 r. (P 28/09, OTK ZU nr 5/A/2010, poz. 52) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 42 ust. 2 nieobowiązującej ustawy o izbach lekarskich „w zakresie, w jakim wyłącza prawo lekarza, ukaranego przez Naczelny Sąd Lekarski w drugiej instancji karą nagany, do wniesienia odwołania do sądu”, jest niezgodny z art. 77 ust. 2 Konstytucji. Orzeczenie Trybunału, o którym skarżący – jak podkreślił – dowiedział się z prasy, skłoniło go do podjęcia dalszych kroków prawnych,

jeszcze 968 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo