Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 kwietnia 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 69/16 |
Uzasadnienie
1. We wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 kwietnia 2016 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej, działający we własnym
imieniu, radca prawny P.K. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września
2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, ze zm.; dalej: u.d.i.p.) z:
– po pierwsze – art. 2 i art. 78 Konstytucji;
– po drugie – art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 oraz art. 78 i art. 176 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji;
– po trzecie – art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie
dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r.
Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja);
– po czwarte – art. 31 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji;
– po piąte – art. 30 Konstytucji;
– po szóste – art. 47 Konstytucji;
– po siódme – art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 oraz art. 78 i art. 47 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego kwestionowane art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przez to, że w postępowaniu o udostępnienie
informacji publicznej oraz postępowaniu sądowoadministracyjnym „zawężają krąg podmiotów uprawnionych do występowania w charakterze
strony jedynie do podmiotów żądających dostępu do informacji publicznej (wnioskodawców), pozbawiając w ten sposób podmioty,
których dotyczy informacja publiczna (posiadających interes prawny) udziału w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej,
w tym w zgłaszaniu wniosków