Postanowienie TK z dnia 17 marca 2000, sygn. Ts 7/00

1. W skardze konstytucyjnej złożonej 18 stycznia 2000 r. zarzucono, iż art. 24 ust. 3 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity z 1997 r. Dz.U. Nr 25, poz. 128 ze zm.) narusza zasadę równości oraz zakaz dyskryminacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 i 2 konstytucji. Naruszenie to polega na niezaliczeniu okresu nauki zawodu jaką skarżący odbywał w zasadniczej szkole zawodowej do okresu uprawniającego do otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych, gdy tymczasem osobom będącym w analogicznej sytuacji, które w ramach nauki zawodu zatrudniono na podstawie umowy o pracę okres ten został zaliczony.

Decyzją z 9 maja 1997 r. Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w O. przyznał skarżącemu zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 120% kwoty zasiłku. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. decyzją z 23 czerwca 1997 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Skarżący złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która została oddalona wyrokiem z 28 stycznia 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż fakt nauki na ogólnych zasadach w zasadniczej szkole zawodowej nie może stanowić podstawy zaliczenia okresu nauki do ogólnego stażu pracy, tym samym nie może stanowić podstawy zaliczenia okresu nauki do okresu uprawnień wynikających z ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 17 marca 2000 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej i pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Trybunał Konstytucyjny ustalił, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego doręczono skarżącemu 10 marca 1999 r. Skarżący 6 kwietnia 1999 r. złożył wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w celu sporządzenia skargi konstytucyjnej, a 23 listopada 1999 r. skontaktował się z wyznaczonym adwokatem i przedstawił swe stanowisko w kwestii sporządzenia