Postanowienie TK z dnia 14 marca 2001, sygn. Ts 7/01

W skardze konstytucyjnej skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego przez pełnomocnika skarżących zakwestionowano:

1) zgodność 54 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 154, poz. 797 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w latach 1996-1997 z art. 2, art. 7, art. 32, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP;

2) zgodność 54 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.) z art. 2, art. 7, art. 32, art. 84, art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP.

Za ostateczne orzeczenie wydane w sprawie skarżących na podstawie zaskarżonych przepisów uznano w skardze konstytucyjnej pismo Dyrektora Biura Orzecznictwa Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2000 r., w którym poinformowano pełnomocnika Bawełna “Silesiana” Spółka Akcyjna w Dzierżoniowie (dalej: spółka) o braku podstaw do wniesienia rewizji nadzwyczajnych od wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2000 r. (sygn. akt I SA/Wr 69-85/98). Na mocy tych orzeczeń oddalono skargi spółki na decyzje Izby Skarbowej w Wałbrzychu w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 1996 r. do czerwca 1997 r. Zaskarżonym przepisom rozporządzeń zarzucono w skardze naruszenie konstytucyjnych zasad państwa prawnego, równego traktowania podatników przez władze publiczne, jak również zasady ustanawiania obciążeń podatkowych wyłącznie w formie ustawy. Pełnomocnik wskazał również na niedopuszczalność wielokrotnego wykorzystywania przez Ministra Finansów upoważnienia ustawowego do wydania aktu wykonawczego, ingerencję w przepisach rozporządzeń w materie zastrzeżone dla ustaw oraz przekroczenie granic upoważnienia ustawowego.

Postanowieniem z 14 marca 2001 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.