Postanowienie TK z dnia 19 maja 2004, sygn. Ts 7/04

W skardze konstytucyjnej Henryka Lorenca zakwestionowana została zgodność z Konstytucją przepisu § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie ustanowienia czasowego zakazu przywozu niektórych pojazdów samochodowych, nadwozi i podwozi do tych pojazdów (Dz. U. Nr 158, poz. 1053 ze zm.; dalej: rozporządzenie). Kwestionowanemu przepisowi skarżący zarzucił, że w sposób niejednoznaczny określa termin, w którym obowiązywać miał zakaz przywozu wyliczonych towarów, tzn. pojazdów samochodowych, nadwozi oraz podwozi do tych pojazdów. Zdaniem skarżącego taki sposób unormowania narusza art. 2 oraz art. 146 ust. 4 pkt 1 i 7 Konstytucji. Ponadto zdaniem skarżącego kwestionowany przepis nie spełnia konstytucyjnych przesłanek wydawania rozporządzeń, jego ustanowienie nie wynikało bowiem z żadnej z przyczyn wprowadzania ograniczeń obrotu z zagranicą określonych w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o administrowaniu obrotem z zagranicą towarami i usługami oraz o obrocie specjalnym (Dz. U. Nr 157, poz. 1026). W piśmie z 1 marca 2004 r., uzupełniającym braki formalne skargi konstytucyjnej, skarżący sformułował ponadto zarzut naruszenia prawa własności oraz wolności podejmowania działalności gospodarczej.

Postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 19 maja 2004 r. odmówiono nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego skarżący nie dopełnił obowiązku wskazania sposobu, w jaki zaskarżony przepis rozporządzenia naruszałby przysługujące mu konstytucyjne wolności lub prawa. Wymogu tego nie spełnia w szczególności odwołanie się do zarzutu naruszenia unormowań art. 92 ust. 1 oraz art. 146 ust. 4 pkt 1 i 7 Konstytucji, które mając charakter ustrojowo-organizacyjny nie stanowią źródła praw podmiotowych podlegających ochronie w trybie skargi konstytucyjnej. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, ustawowego wymogu wskazania sposobu naruszenia praw konstytucyjnych nie wyczerpało także lakoniczne odwołanie się przez skarżącego do prawa własności oraz wolności działalności gospodarczej w sytuacji, gdy nie towarzyszyło temu niezbędne skonfrontowanie zaskarżonego przepisu