Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 listopada 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 7/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 14 stycznia 2005 r. skarżący – Barbara Szczerek i Marek Szczerek zakwestionowali zgodność z Konstytucją
art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 6 marca 1993 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania oraz niektórych
innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 127 ze zm.; dalej – ustawa nowelizująca). Zaskarżonemu przepisowi skarżący zarzucili niezgodność
z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji. Istota takiej niezgodności polegać ma – zdaniem skarżących – na naruszeniu zasady niedziałania
prawa wstecz oraz wydaniu zakwestionowanego przepisu bez zachowania odpowiedniego okresu vacatio legis.
Postanowieniem z 13 września 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
W uzasadnieniu stwierdził, że w skardze nie doszło do wskazania, jakie konkretne prawa podmiotowe skarżących doznały naruszenia
wskutek zastosowania zakwestionowanego art. 15 ust. 4 ustawy nowelizującej. Trybunał podkreślił, że wymogu takiego wskazania
nie spełnia ogólne odwołanie się do zasad wyrażonych w art. 2 oraz art. 32 Konstytucji. Ponadto w zaskarżonym postanowieniu
stwierdzono, że z dołączonych do skargi orzeczeń nie wynika, aby w sprawie skarżących doszło do wydania ostatecznego orzeczenia,
o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Ostatnim merytorycznym rozstrzygnięciem w sprawie pozostaje bowiem decyzja Dyrektora
Izby Skarbowej w Katowicach z 4 listopada 2003 r., a z treści skargi nie wynika, aby wniesione zostały wobec niej przysługujące
w sprawie środki prawne.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący zakwestionowali stanowisko Trybunału co do niewskazania podstawy wnoszonej skargi,
w postaci konkretnych praw podmiotowych naruszonych kwestionowanym przepisem ustawy nowelizującej. Zdaniem skarżących nastąpiło
to przez odwołanie się do art. 2 oraz art. 32 Konstytucji. Ponadto w zażaleniu stwierdzono, że skarżący wskazywali również
na naruszenie prawa własności (art. 64 Konstytucji). Skarżący poddali w wątpliwość także ustalenie dotyczące niewyczerpania
przysługującej w sprawie drogi prawnej. Ich