Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 grudnia 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 7/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 9 stycznia 2007 r. skarżąca domaga się zbadania zgodności
art. 49 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.)
w zakresie, w jakim zastosowanie przepisu o wyłączeniu sędziego jest ograniczone jedynie do przesłanki stosunku osobistego
sędziego do strony z pominięciem innych okoliczności z art. 45 ust. 1 Konstytucji, a także art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. w zakresie, w jakim nie przewidują możliwości wniesienia do Sądu Najwyższego zażalenia na postanowienie o
odmowie wyłączenia sędziego wydanego w pierwszej instancji przez Sąd Apelacyjny z art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Uzasadniając pierwszy z podniesionych zarzutów, skarżąca wskazuje, iż art. 49 k.p.c. ogranicza możliwość wyłączenia sędziego
na wniosek tylko do okoliczności, w której łączy go ze stroną (lub uczestnikiem) postępowania stosunek osobisty. W przekonaniu
skarżącej przesłanka ta ujęta została zbyt wąsko, w szczególności w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości,
wskazującego, iż sąd musi wykazywać zewnętrzne znamiona niezawisłości, a decydujące jest znaczenie społeczne i odbiór przez
opinię publiczną. Udział iudex suspectus w postępowaniu, będący skutkiem zastosowania zaskarżonej normy, narusza prawo do bezstronnego sądu zagwarantowane w art. 45
ust. 1 Konstytucji. Skarżąca wskazuje przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2005 r. (SK 53/04, OTK ZU nr
11/A/2005, poz. 134), zgodnie z którym art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz.