Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 listopada 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 7/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 9 stycznia 2017 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że art. 1173 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest
niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji, a także, że art. 118 § 5 k.p.c.
jest niezgodny z art. 32 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3 zdanie ostatnie, art. 10 ust. 2, art. 45 ust. 1, art.
45 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 190 ust. 5, art. 190 ust. 5, art. 190 ust. 5 w zw. z art. 2, art. 190
ust. 5 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego niekonstytucyjność art. 1173 k.p.c. wynika z mechanizmu umocowania pełnomocnika z urzędu, w którym czynność techniczna, jaką jest wyznaczenie pełnomocnika
dokonane przez radę adwokacką lub radę okręgowej izby radców prawnych, zastępuje czynność zastrzeżoną dla sądu w art. 118
§ 1 k.p.c. Skutkiem takiego rozwiązania jest – według skarżącego – naruszenie jego prawa do rozpoznania sprawy przez niezawisły
i bezstronny sąd.
Skarżący sformułował także zarzut niezgodności z Konstytucją art. 118 § 5 k.p.c.